weer 'gewoon' aan het werk

Eergisteravond (is dat een woord?) de avondwake voor mams gehad en gisteren de begrafenis. Allebei heel mooi. Een waardig afscheid. En heel heftig. Eerst mams uit d'r bed in een kist en uit huis naar de kerk, weer een beetje meer echt afscheid. Dan in de kerk na de avondwake de kist dicht maken, weer een beetje meer afscheid nemen. Dan op de begraafplaats die kist een stukje laten zaken en weglopen. Echt afscheid nemen. pffff.
En dan vandaag weer gewoon aan het werk. Verstand op nul, radio op freshFM (niet nadenk muziek (ging ook even niet ivm slechte ontvangst en toen kreeg ik meteen deze mee
"Kom bij me zitten, sla je arm om me heen en houd me stevig vast
Al die gezichten, bekend maar beleefd of ik een vreemde was
Vanavond, toont het leven zijn ware gezicht

En het is zo stil in mij ik heb nergens woorden voor
Het is zo stil in mij en de wereld draait maar door
En het is zo stil in mij ik heb nergens woorden voor
Het is zo stil in mij
van dik hout, stil in mij. Blijft een goed nummer maar daar zat ik vandaag dus net niet op te wachten)), volume op 100 en 'gaan met die banaan'. Ik heb ook nog gewoon meelopen fluiten. Voel me daar, als ik er over nadenk, schuldig over. Maar dat is eigenlijk het hele plan. Niet te veel nadenken. Anders komt er van het werken niets terecht. Nadenken doe ik thuis wel.