afscheid nabij

Anderhalf jaar geleden is bij mijn moeder Niercelkanker ontdekt. Ze is afgelopen zondag overleden.



In die anderhalf jaar hebben we ups gehad ("het is 25% kleiner geworden", "we gaan opereren") en een aantal downs ("het is niet nog verder gekrompen", "we kunnen toch niet opereren").

Gelukkig hebben we op 20 januari haar 70ste verjaardag nog kunnen vieren. Een dag waar ze met volle teugen van heeft genoten. Niet wetende dat het daarna zo snel achteruit zou gaan. Kort na haar verjaardag kreeg ze zoveel pijn dat ze opgenomen werd in het ziekenhuis waar besloten is verder geen behandelingen meer te doen behalve een zo goed mogelijke pijnbestrijding. Iets wat gelukkig ook thuis kon gebeuren.

Zondag 16 maart heeft ma de ziekenzalving ontvangen omringd door pa, alle kinderen (ja Carool daar bedoel ik ook jou mee) en kleinkinderen.

De laatste twee dagen tot afgelopen zondag heeft ze rustig geslapen.

Als ik er 'gewoon' over nadenk is het 'het beste voor haar' en dat is natuurlijk ook zo. Maar emotioneel wil ik er nog niet aan. Morgenmiddag gaat ze in een kist (ze ligt nu gelukkig nog in bed). Dat wil ik helemaal niet.
Morgenavond na de avondwake gaan we de kist dichtmaken. Dat wil ik ook helemaal niet.
Overmorgen wordt ze begraven. Dat wil ik al helemaal niet