Gedicht

Hier het gedicht dat ik met knikkende knieën tijdens de Avondwake voor Ma heb voorgelezen:

Toch wordt het lente

En tóch geloven dat het lente wordt,
al valt de koude regen neer in stromen
op kale, zwarte takken van de bomen;
al zijn de dagen lichteloos en kort.

En tóch geloven dat de zon het wint,
al houdt ze zich soms dagenlang verborgen;
zoals een mens, in 't dondker van de zorgen,
soms plotseling een zonnig plekje vindt.

En tóch geloven dat 't gezaaide graan
ontkiemen zal in koude, zwarte aarde;
zoals God in Zijn Zoon Zich openbaarde:
Die leeft, maar uit de dood is op gestaan.
(geschreven door Nel Bisschop)

Dat wilde ik toch nog ergens kwijt zodat ik het niet kwijt zou raken

edit:
Het is trouwens wel vreemd hoor hoe je nu ineens na moet gaan denken over hele normale dingen zoals vandaag "jongens ga je schoenen en jas even aantrekken want we gaan zo naar Opa" en niet "want we gaan zo naar Opa en Oma"